Մեծ ճգնաժամի շեմին

Այն, ինչ կատարվում է աշխարհի տարբեր երկրներում, փոխկապակցված է միատեսակ խնդիրներով:

Թվում է, թե Իրանում կամ Վենեսուելայում, թեկուզ հենց ԱՄՆ-ում խնդիրները տարբեր են, բայց կա մեկ խնդիր, որը գլխավորն է:

Դա կապիտալի անարդար բաշխման խնդիրն է:

Իրանցին առավոտյան արթնանում ու տեսնում է դոլարի կտրուկ թանկացում, որը բերում է թանկացման, բոլոր ոլորտներում: Ինֆլյացիան աճում է նաև ԱՄՆ-ում և այլուր:

Ի՞նչ է ստացվում: Աշխարհը պատերազմների ու բազմատեսակ հակամարտությունների մեջ է, բայց իշխող էլիտաներն ու նրանց թիկունքում թաքնված տերերը, օլիգարխիան անդադար հարստանում են: Հասարակության մեջ վերանում է միջին խավը, մարդկանց մեծ մասը բանկային պարտքերի տակ է, բայց օլիգարխիան հարստանում է...

Նույնիսկ պատերազմող Ռուսաստանում և Ուկրաինայում է այդպես, այդպես է Հայաստանում:

Բացի սեփական պարտքերից, հասարակության ուսերին է նաև ապիկար իշխանությունների շնորհիվ աճող պետական պարտքի բեռը:

Օրինակ, Հայաստանի Հանրապետությունը 2025 թվականին մոտ ՄԵԿ ՄԻԼԻԱՐԴ տոկոսավճարներ է վճարել: Պատկերացնու՞մ եք, յուրաքանչյուր ՀՀ քաղաքացի տարեկան մոտ 300 դոլար տոկոս է վճարում, սա՝ միայն տոկոս, իսկ պետական պարտքը երկրաչափական պրոգրեսիայով աճում է: Միամիտ մարդկանց զվարճացնում են Ջենիֆեր Լոպեսով, տոնածառով ու լույսերով, ասֆալտով ու անորակ շինարարությամբ, որոնց վրա ծախսված գումարների զգալի մասը տարբեր կոռուպցիոն խողովակներով մտնում է շրջանառության մեջ, դուրս է բերվում երկրից կամ խթանում է անշարժ գույքի «լվացքատունը»: Գոնե նախկինում խոսում էին 10 տոկոս ատկատների մասին, այժմ վիճակն ավելի խայտառակ է:

Սրան գումարած, գլոբալ խնդիրներից մեկն էլ տնտեսության մոնոպոլիզացիան է: Արդյունաբերությունը, ֆինանսական և մյուս համակարգերը մոնոպոլ դարձնելուց հետո հերթը հասավ ծառայությունների ոլորտին: Նույնիսկ առևտուրն են մարդկանց ձեռքից խլում: Ապրա՞նք եք ցանկանում գնել, գնեք «Ամազոնից» կամ «Վայլդբերիսից», լավագույն դեպքում՝ սուպերմարկետների ցանցից, փոքր ու միջին բիզնեսը պետք է մեռնի:

Ի՞նչ է ստացվում, ոլորտ առ ոլորտ անհատի ձեռքից խլում են: Այդ անհատը տնտեսության խթանիչ ուժն է: Երիտասարդությունն է տիրապետում մեծ էներգիայի, էնտուզիազմի, մոտիվացված է: Բայց այսօրվա երիտասարդությունը ոչ մի երկրում չունի ապագա: Ի՞նչ անել, կրթությունը դարձել է անիմաստ, անհատ ձեռներեցության ու ռեալիզացվելու ոլորտներ չկան: Բոլորը չէ, որ պետք է դառնան ծրագրավորողներ, չնայած այդ ոլորտում նույնպես ամեն ինչ մոնոպոլիաների ձեռքում է, նրանց հարկավոր են միայն հնազանդ, վարձու կատարողներ:

Այսինքն, ժամանակակից աշխարհում երիտասարդությունը, նոր սերունդը փակուղու մեջ է: Երիտասարդը կարող է ողջ կյանքն աշխատել ու բնակարանի հարց չլուծել: Եթե բախտ վիճակվի վարկի միջոցով տուն գնել, մարդիկ այդ դեպքում դառնում են բանկային ստրուկ և ողջ կյանքի ընթացքում ապրում են եռապատիկ թանկ նստող բնակարանի դիմաց վճարելով:

Սա է պատճառը, որ ամենուր քաղաքական ծաղրածուները արտաքին ու ներքին թշնամիներ են փնտրում, որպեսզի, դրանց դեմ սուտ պայքար մղելով, շեղեն մասսաների ուշադրությունը:

ԱՄՆ-ում Թրամփը «պայքարում» է միգրանտների, Վենեսուելայի ու Իրանի դեմ, բայց երկրի պարտքը հասել է աստղաբաշխական թվերի, ինֆլյացիան աճում է:

Իրանի ռեժիմը «պայքարում» է սիոնիստների ու Արևմուտքի դեմ, Պուտինը՝ բանդեռովցի ֆաշիստների, դե, իսկ մեր խեղկատակների կլոունադան եկեղեցու և նախկինների շուրջ է:

Այս համաշխարհային ճգնաժամը խորանում է օր-օրի: Եթե հաջողվի՝ կհրահրեն մեծ պատերազմ և որոշ ժամանակ խնդիրներից կխուսափեն, եթե չստացվի, կունենանք հակառակ ծայրահեղությունը՝ 1917 թվականի բոլշևիկյան հեղափոխության պես մի բան...

1917-ը պատահականություն չէր, այն անխուսափելի է ցանկացած դեպքում: Օլիգարխիան չի նահանջելու, իսկ մասսաների, հատկապես երիտասարդության խնդիրները օր-օրի մեծանում ու դժվարանում են:

Արա Արայան

Մեկնաբանություններ